HULPHOND IN OPLEIDING
Welkom
Wie zijn wij........
gezins uitbreiding
update augustus 2009
Belevenissen van een hulphond
Woukje
Quincy
Gietta
Rody
Foto-s (nieuw)
Opening nieuwbouw Herpen
Training van een hulphond
Britta
Fotoboek

Link
Contact
Weblog

   

 

  Woukje, een gouden hondje (13-2-2009)

 

Eind januari kregen wij een telefoontje van Stichting Hulphond. Bij een trainster uit Herpen zat nog een Golden Retriever pupje van 10 weken. Of wij het zagen zitten om dit pupje in huis te nemen.

Voor ons kwam dit als een grote verassing, normaal mag je pas een volgende pup als de vorige hond (of je eigen hond) minimaal een jaar is. Liever nog een beetje ouder en Quincy was nog maar net 11 maanden. Nu weten ze bij Stichting Hulphond dat wij erg graag eens een Golden Retriever zouden willen hebben, maar eigenlijk vind ik dat ik geen voorkeur mag hebben voor een bepaald ras. Stichting Hulphond heeft een hond die opgeleid moet worden en dat vind ik leuk om te doen en dan maakt het ras niet uit. Zoeken naar een bepaald ras doe ik wel als ik een hond voor mezelf wil.

Nou om een lang verhaal kort te maken, we hebben ja gezegd. Diederika kon het deze keer zelfs opbrengen om eerst te overleggen met Hette, die ook meteen ja zei. Bij Quincy zei Diederika meteen ja en bedacht pas later dat ze dat eerst even had moeten overleggen met Hette, wel zo netjes. Gelukkig vindt Hette de hulphondjes net zo leuk als Diederika. We doen dit ook samen, anders zou het niet kunnen.

Dus wij samen met Quincy naar Brabant gereden om onze Woukje op te halen. Het hondje had de naam Vroukje gekregen, maar omdat ze nu naar het noorden zou verhuizen moest haar naam nu met een W beginnen. Iedere pup krijgt een naam met de letter van de groep. Quincy traint met de hondjes van de Q-groep. Omdat het hondje al heel erg goed op haar naam reageerde en dan vooral op de ou klank, hebben we de Vr vervangen door de W. Woukje dus. Meteen ook een mooie Friese naam, zodat we ook nog een Fries tintje aan het hondje kunnen mee geven. We waren meteen verliefd toen we haar zagen. Overigens als het geen Golden Retriever was geweest, maar een ander ras dan hadden we  ook ja gezegd.

Dolblij waren we dat Kim dit Gouden Hondje aan ons toevertrouwde.

Vanaf het begin luisterde Woukje inderdaad goed naar haar naam en ze liep vanaf dag één Diederika alles achterna.  Het bleek ook een slim hondje te zijn. In een mum van tijd had ze door dat als Quincy een commando kreeg er vaak een brokje volgde. Ze ging er dan dus maar snel naast zitten en keek goed naar mij. Alsof ze zeggen wilde: kijk eens ik ben ook knap ik verdien ook een brokje.

De eerste dagen verliepen prima. Een leuk ondernemend hondje die heel stoer kon blaffen en stiekem zelfs een beetje grommen, maar dan wel veilig steun zoeken tussen de benen van Diederika. Het bleek ook een heel sociaal hondje te zijn.

Groot was dan ook onze schrik toen na een paar dagen bleek dat Woukje zich niet zo lekker voelde. Ze leek moeilijk op te kunnen staan en lag waar ze lag. Natuurlijk gingen we naar de dierenarts. De dierenarts in Drachten adviseerde foto’s, maar daarvoor moesten we naar Leeuwarden. In Leeuwarden wilden ze wel foto’s maken, maar liever niet beoordelen omdat het nog zo’n jong hondje was. Besloten werd om voor de volgende dag een afspraak te maken bij de orthopeed  in Roden. Terwijl we bij de dierenarts in Leeuwarden nog even een kopje thee dronken werd Woukje steeds zieker, zelfs zo ziek dat de dierenarts ons adviseerde om meteen maar naar Roden te gaan. Hij belde met  de dierenarts in Roden en ze kwamen overeen dat ze nog een pijnstellende injectie zou krijgen en dat we dan naar Roden zouden rijden. Wij waren vreselijk ongerust, want Woukje reageerde bijna nergens meer op. Ik heb onderweg zelfs nog gekeken of ze nog wel ademde. Eenmaal in Roden aangekomen leken de medicijnen al hun werk te hebben gedaan en Woukje kreeg alweer een beetje praatjes. Er zijn foto’s gemaakt, er is bloed afgenomen en de dame is voor de derde keer die dag van top tot teen onderzocht, maar  niemand kon bedenken wat er aan de hand was. Dus naar huis, met een pup die ondertussen weer veel praatjes had. Wij waren blij dat het weer goed ging, maar vroegen ons ook af wat er nu aan de hand was geweest. De volgende dag leek er ook niets meer aan de hand en deden we weer gewoon. Helaas vrijdag leek het weer mis te gaan. Niet zo erg als woensdag maar toch was ze weer niet fit.  Dus weer naar de dierenarts en weer een injectie. En nog steeds wist niemand eigenlijk wat er aan de hand was. Ze had nl. geen koorts en ze wou wel eten en drinken.

Gelukkig reageerde ze weer goed op de medicijnen en het bleef een paar dagen goed te gaan.

Afgelopen woensdag begon ze weer mank te lopen en dat is nu nog steeds zo. We maken ons nu toch wel weer zorgen. Ze kan maar kleine stukjes lopen anders gaat ze erg mank lopen en komt ze de verdere dag moeizaam overeind. Begin volgende week wordt er overlegd waar we nu met haar heen gaan, waarschijnlijk wordt het de dierenkliniek in Wilhelminaoord.  We denken aan groeipijn, maar deze groeipijn is wel heel erg en ze is ook nog wel erg jong (12 weken).

Al met al een beetje een zorgenkindje (hondje) dus. Maar wel een vreselijk lief en slim hondje. Ik hoop dat alles met een sisser af zal lopen, maar ik maak me wel zorgen.

Langs deze weg wil ik wel even een groot compliment geven aan Arya en Kim van Stichting Hulphond. Deze beide dames hebben ons ontzettend veel steun gegeven en hebben altijd tijd voor onze telefoontjes. Natuurlijk is dit hun werk maar dan nog. En ook een woordje van dank aan de dierenartsen en assistentes van Elke dierenartsen en dierenkliniek Hopmans voor al hun goede zorgen, niet alleen voor Woukje, maar ook voor Hette en mij.  Ik hoop dat we deze extra zorg binnenkort niet meer nodig hebben en dat we gewoon verder kunnen gaan met het opleiden van een super hulphond. Maar dit verhaal maakt wel weer duidelijk dat het opleiden van een hulphond niet alleen maar leuk is. Je werkt wel met levende wezens.

Maar we laten ons hier beslist niet door ontmoedigen hoor. We blijven positief en voeden  de hondjes nog steeds met veel liefde en vooral veel plezier op.

En wees nu eerlijk als je de foto’s van dit gouden hondje bekijkt dan kun je toch niet anders dan er voor 100% er voor gaan.

Binnenkort horen jullie meer.

 

 

 

 

 

Vrijdag 20 februari 2009

Inmiddels zijn we met Woukje naar de Tweede Lijn in Wilhelminaoord geweest en weten we wat er met haar aan de hand is.

Ze heeft heel erg veel last van groeipijn. Haar botjes zijn al heel erg gevoelig bij de minste aanraking.  Eigenlijk zie je dat nooit bij zulke jonge hondjes, meestal is dit vanaf een half jaar. Maar bij ons gaan de meeste dingen niet volgens het boekje, dus het verbaast ons niets.

Hoe vervelend dit alles ook voor Woukje is, wij zijn blij dat het maar groeipijn is. Dit is iets waar ze overheen kan groeien, zonder schadelijke gevolgen en dat betekent dat ze voorlopig in de race blijft als hulphond in opleiding.

Voorlopig mag ze maar kleine stukjes lopen (en dan bedoel ik echt hele korte wandelingen) en niet te veel met onze eigen honden spelen. Spelen met andere honden doet ze zelf al niet, waarschijnlijk uit een soort zelfbescherming.

Natuurlijk moet ze wel goed gesocialiseerd worden en dat doen we door haar mee te nemen in de wandelwagen. Op die manier kan ze overal mee naar toe en ziet en hoort ze alles om zich heen. Is ze moe dan gaart ze lekker liggen slapen.

Mocht ze toch pijn krijgen dan mogen we haar pijnstilling geven. We zijn nu 5 dagen verder en het gaat nu goed. Natuurlijk hopen we dat de pijnstilling niet te vaak nodig is.

 

 

Februari/maart 2009

Februari was voor ons, wat betreft de hulphonden, een moeilijke maand.

De laatste dag van Januari hadden we een nieuwe pup opgehaald, Woukje. Eindelijk een golden retriever. Een golden retriever is wel een beetje mijn favoriete hond, maar persoonlijk vind ik dat ik voor Stichting Hulphond geen voorkeur mag hebben. Maar bij de stichting was ondertussen al wel bekend dat wij erg graag eens een “golden” zouden willen hebben en toen Kim (van Stichting Hulphond) een plaatsje zocht voor Woukje vond ze dat dit gouden hondje naar Dokkum moest. Wij super blij, maar was het een hond van een ander ras geweest dan hadden wij ook ja gezegd, zeker weten.

De eerste dagen was er niets aan de hand net Woukje.Het was een lief, vrolijk, maar ook rustig hondje. En vooral heel erg mooi. Na een paar dagen zag ik dat Woukje mank liep en later die dag bleek dat ze zich echt niet fit voelde. ’S Middags met Woukje naar de dierenarts, maar die kon helaas niet ontdekken wat er aan de hand was. Ze liep erg moeilijk en daarom werden we doorgestuurd naar een andere dierenarts om foto’s te laten maken. Eenmaal daar aan gekomen werd Woukje steeds zieker en er werd besloten om geen foto’s te laten maken, maar nog die zelfde dag naar Roden te gaan, naar de orthopeed. Een vreselijke autorit, met een doodzieke Woukje. Ze was zo ziek dat we onderweg nog zijn  gestopt om te kijken of ze nog wel leefde. Omdat we het vermoeden hadden dat ze veel pijn had hadden we haar in de auto in de bench gelegd en niet op schoot genomen. In Roden werden foto’s gemaakt en Woukje werd onderzocht door de orthopeed. Helaas kon die ook niet bedenken wat er nu precies aan de hand was, wel werd er vastgesteld dat Woukje erg gevoelig was op de botten. Inmiddels had Woukje pijnstilling gekregen en daar reageerde ze goed op. 

Woukje weer mee naar huis en eenmaal thuis leek er niets meer aan de hand. Ook de volgende dag een normale pup en voor een ieder was het een groot raadsel wat er nu was geweest. Helaas na 2 dagen dezelfde symptomen, mank lopen en suf. In overleg met de dierenarts opnieuw pijnstilling gegeven. Binnen een uur was ze weer volledig opgeknapt! Maar nog steeds was het een groot raadsel. Een week later was Arya, de puppy leidster, op bezoek. Eerst leek er niets aan de hand, maar toen we buiten gingen lopen, begon Woukje weer mank te lopen en eenmaal thuis kon ze eigenlijk niet eens opstaan om de andere honden te begroeten. Er werd besloten om na het weekend meteen een afspraak te maken bij de specialisten van de Tweede Lijn in Wilhelminaoord. En gelukkig daar was men er snel achter wat er aan de hand was, onze Woukje had last van GROEIPIJN. Niet een beetje groeipijn, maar in zeer ernstige mate. Eigenlijk komt dit nooit voor bij zulke jonge hondjes, maar Woukje was duidelijk niet van plan om de dingen volgens het boekje te doen. En het mooiste was dat Woukje waarschijnlijk gewoon over de groeipijn zou heen groeien. Haar voer werd aangepast en we moesten haar bewegingen beperken. Vaker per dag wandelen, maar wel heel erg korte stukjes. De eerste weken betekende dat alleen maar lopend naar buiten voor haar behoefte. Omdat de kans dat Woukje hier over heen zou groeien heel groot was, bleef ze in de race om hulphond te worden en dat betekende dat we wel door moesten gaan met socialiseren. Maar dit was gemakkelijk op te lossen, we namen Woukje overal mee naar toe in een kinderbuggy. Op die manier kon ze alles zien en horen, maar hoefde ze niet zelf te lopen. En Woukje, die vond het allemaal prima en bekeek de wereld heel rustig vanuit haar troon. In ieder geval was dit wel een goede reclame voor Stichting Hulphond, want de ooooh’s en de aaaaaah’s waren niet van de lucht als we met de buggy door de stad liepen.

Inmiddels hadden we ook te horen gekregen dat Quincy definitief zou worden afgekeurd i.v.m haar chronische plasprobleem. Inmiddels gebruikte Quincy medicijnen en die hielpen wel, maar ze had wel de maximale dosis nodig. En dit betekende ook dat ze niet gesteriliseerd kon worden. En ja, een loopse teef naast de rolstoel is geen optie. Wij staan volledig achter de beslissing van Stichting Hulphond, maar balen was het wel. Quincy was echt een topper een super hulphond in spe! Ze was een harde werker en deed dat werken ook met veel plezier. Ze was zo blij wanneer Hette op vrijdagavond thuis kwam met de boodschappen, ze haalde ze zelf uit de tas en bracht alles naar de keuken. En met de was kon ze ook al zo goed helpen, ze haalde de was uit de was mand en ik deed de was in de machine. Ook de laatste sok vergat ze niet, ze gooide dan gewoon de wasmand om. Dit laatste hadden wij haar niet geleerd, dat had ze zelf uitgevonden. Gelukkig werd er al snel een leuk gezin gevonden voor “onze” Quincy. Ze woont nu bij een dierenarts in Den Ham. Heeft daar een hondenvriendje en een geweldige tuin om samen met dit hondenvriendje in te spelen. Het afscheid was moeilijk, terwijl ik heel blij was met de nieuwe baas van Quincy. Ze voelde zich al heel snel thuis en ook met het plassen gaat het goed. Ze hoeft ’s nacht niet in een bench, maar slaapt samen met de andere hond op de mat en plast niet in huis!!!!!!!. Toch heb ik het soms nog wel moeilijk wanneer ik op de training haar zusje aan het werk zie, die het overigens ook geweldig doet. Wat wel fijn is, is dat de nieuwe baas ons steeds laat weten hoe het met Quincy gaat, helemaal super dat ze dit doen.

Van de nieuwe baas van Quincy kregen we voor Woukje ook nog een voedingssupplement welke goed zou zijn voor haar groeipijn. Sashas Blend. Dit is een middel van baad het niet dan schaadt het ook niet, dus voor ons zeker de moeite waard om te proberen (natuurlijk wel in overleg met Stichting Hulphond). Maar voor Woukje lijkt het wel te helpen, want ze heeft niet meer mank gelopen en is niet meer ziek geweest. Voor wie meer informatie wilwww.sashasblend.nl

En voor je het weet zit je dan in de maand maart. Begin maart was het vooral veel op stap met Woukje in de buggy. De eerste weken zijn voor de socialisatie van de pup altijd erg belangrijk. Dus zoveel mogelijk op stap. Zo ging Woukje ook al snel mee naar de kerk. De eerste keer mee naar de kerk is altijd spannend, hoe zal de pup reageren op het geluid, op het orgel en ook kan de pup het zolang vol houden. Nou met Woukje gaat dat prima. Ze gaat lekker bij mijn voeten liggen slapen en reageert eigenlijk nergens op, behalve de eerste keer. De dominee had als bijbeltekst het verhaal van de Ark van Noach gekozen. Toen hij vertelde dat de Ark niet zozeer voor mensen was, maar vooral voor de dieren gaf Woukje ter bevestiging even een blafje. Heel kort maar welduidelijk hoorbaar. Iedereen, inclusies de dominee,  moest lachen en Woukje had in één klap de harten veroverd van alle gemeenteleden. Nu moet ik zeggen dat wij altijd erg welkom zijn met al onze hulphonden, dit is iets wat we altijd erg waarderen.

Net als de andere honden gaat Woukje ook weer met Diederika mee naar school. Haar bench staat onder het bureau en Woukje gedraagt zich keurig. De eerste weken moest Diederika wel even naast de bench blijven zitten tot ze sliep, maar inmiddels is de school voor Woukje een tweede thuis.

Eind maart is Woukje mee geweest naar de musical Dirty Dancing. Diederika ging hier naar toe samen met haar nichtje. We gingen met de trein, meteen een mooie oefening voor Woukje. Het perron vond Woukje wel een beetje spannend, maar de trein in ging super, al deed ze het al jaren. Ook in de trein ging het goed. Het was erg rustig in de trein, dus voor Woukje alle ruimte om te liggen en die ruimte benutte Woukje ook. In Utrecht gingen we eerst een hapje eten. Woukje mooi onder de tafel en wij konden zo rustig eten. De musical was geweldig. We hadden mooie plaatsen, i.v.m Woukje had ik om een hoekplaats gevraagd. Woukje ging mooi op de trap liggen kijken, ik denk dat ze het ook een erg mooie musical vond, ze is tenslotte een meisje!

In de pauze even naar buiten voor een plasje, maar Woukje vond dat niet echt nodig. Nu we Woukje hebben beseffen we hoe vaak Quincy eigenlijk moest plassen, die was in de pauze heel erg blij geweest dat ze even zou mogen plassen. Toen we Woukje en Quincy samen hadden lieten we ze ook vaak samen plassen. Maar hoewel Woukje nog maar een kleine pupwas, hoefde ze veel minder vaak te plassen dan Quincy, wat een verschil!!!. Woukje plast ook nooit in huis, ze kan haar plas prima ophouden, ook ’s nachts en in het weekend kunnen we gewoon uitslapen.

Voor ons is Woukje echt een GOUDEN hondje en we zijn heel erg dankbaar dat ze weer “normaal” loopt. Inmiddels hebben we de buggy eigenlijk niet meer nodig.