HULPHOND IN OPLEIDING
Welkom
Wie zijn wij........
gezins uitbreiding
update augustus 2009
Belevenissen van een hulphond
Woukje
Quincy
Gietta
Rody
Foto-s (nieuw)
Opening nieuwbouw Herpen
Training van een hulphond
Britta
Fotoboek

Link
Contact
Weblog

 

foto : Pieterdokkum.nl

 

Quincy, 1000ste pup

 

onlangs is bij Stichting Hulphond de 1000ste pup met de opleiding begonnen en jawel…. Dat is onze Quincy. We kregen een mooi bos bloemen en Diederika en Quincy mochten met de directeur van Stichting Hulphond op de foto, deze is te bekijken op d site van Stichting Hulphond www.hulphond.nl

 

Ondertussen is Quincy al 16 weken wat betekent dat de periode dat ze door anderen geaaid mag worden voorbij is. Voor Quincy is dat niet erg, ze krijgt genoeg knuffels van ons, maar de andere mensen in onze omgeving vinden het erg jammer. Ze heeft ook een hoog aai/knuffel gehalte als je haar zo ziet lopen. Maar Quincy moet nu leren om zich zoveel mogelijk te richten op haar baas. Voor haar toekomstige baasje is dat heel erg belangrijk. Een aai of een knuffel is ook een beloning en als ze dus door anderen wordt geaaid zonder daar iets voor te doen waarom zou ze dan nog iets doen voor haar baasje. Bovendien door al dat aaien wordt ze afgeleid als ze aan “het werk” is en haar toekomstige baasje moet volledig op de hond kunnen vertrouwen. En geloof me een hulphond (in opleiding) wordt beloond voor alles wat ze goed doen en dat is heel erg veel. Ze krijgen als beloning genoeg aaitjes en soms een brokje of een hondenkoekje.

 

Verder gaat het erg goed met onze Quincy. Ze is nog niet helemaal zindelijk, maar het gaat wel steeds beter. Doordat het steeds erg mooi weer is staat de deur hier bijna de hele dag open en dan loopt ze dus keurig naar buiten om te plassen. Is de deur dicht dan weet ze helaas nog niet hoe ze ons duidelijk moet maken dat ze moet plassen en doet het dan meestal maar in de kamer. Het gekke is als we in een vreemde omgeving zijn en ze aan de riem zit dan piept ze wel. Het is al met al gewoon een kwestie van tijd. Ze slaapt nog steeds bij ons op de kamer en kan zelfs al uitslapen in het weekend.

Het commando zit doet ze nu op stem en krijgt dus pas een brokje als ze zit op haar kontje. Als we buiten zijn in een vreemde omgeving moeten we haar soms nog wel eens helpen met een brokje, omdat er dan nog teveel prikkels is die haar afleiden.

Lopen aan de riem doet ze heel erg netjes. Een hulphond mag niet trekken aan de riemen tot nu toe lijkt Quincy dat goed te begrijpen. Als ze te ver voor me uit loopt dan blijf ik stilstaan en wacht tot ze naar me kijkt. Kijkt ze naar me dan beloon ik dat met mijn stem en nu ook nog met een brokje. Als ze tijdens het wandelen regelmatig naar mij kijkt wordt ze ook beloond met een brokje,waardoor het voor de hond dus leukis om netjes naast me te lopen en contact met mij te zoeken.

Quincy doet het goed, ze is een erg lief, grappig en ook slim hondje

 

 

en haar naam is……………….. (26-04-2008)

 

 

 

 

de nieuwe pup woont nu ruim een week bij ons en heeft natuurlijk ondertussen ook een naam.

Ze heet Quincy!  Een mooie naam voor een mooie dame.

Ze  luistert ook al naar haar naam, want haar naam betekent een brokje en dat is erg belangrijk voor een hond, zeker voor een labrador. Als er meerdere mensen om haar heen staan en ze hoort haar naam dan heeft ze alleen nog wel eens moeite met te ontdekken wie haar nu geroepen heeft.Meestal is Diederika degene die haar roept,maar probeer die maar eens te vinden tussen al die mensen. Om de hond te leren zich alleen te richten op de baas (=degene die de hond traint), mag eigenlijk ook alleen de baas commando’s geven. Voor de andere gezinsleden is dit best wel eens lastig.  Bij Stichting Hulphond is de naam meestal het eerste wat we de honden leren. Naam is leuk, dus krijg je als baas aandacht van de hond. Dit is later handig voor als je een commando wilt geven. Eerst naam van de hond = aandacht en daarna b.v. het commando zit of down.

Verder gaat het   goed met Quincy. Het is een heel lief en schattig hondje,we zijn weer helemaal verliefd. Natuurlijk zijn we ook nog steeds gek op Gietta, daar veranderd zo’n nieuwe pup niets aan.

Gietta en  Quinzy kunnen prima samen vinden. Ze spelen graag samen en Quincy kruipt ook graag tegen Gietta aan om te slapen. Natuurlijk moet Quincy ook leren om alleen te slapen en te spelen, want anders zou ze erge heimwee krijgen als Gietta weg gaat. Het is in ieder geval erg leuk om ze zo samen te zien. Onze eigen hond, Iris is niet zo van het spelen,ze kijkt liever toe maar ook bij haar ligt Quincy graag te slapen.

Slapen in de bench gaat ondertussen ook goed.De eerste dagen begon ze erg te piepen en te janken als ze in de bench moest. Maar nu, na ruim een week pieptze soms heel even en valt dan in slaap, net een baby’tje die zichzelf in slaap huilt (ze is natuurlijk ook nog een baby).

De eerste paar nachten moest Diederika er 3 keer per nacht uit om haar te laten plassen, maar ondertussen slaapt ze al lekker lang door. We laten haar rond 11 uur ’s avonds voor de laatste keer plassen en horen haar dan meestal niet voor6 uur ’s morgens, keurig. In de bench is ze zindelijk, maar verder is ze nog steeds zo lek als een mandje. Overdag vinden we regelmatig een plasje in de kamer.  Doet ze buiten een plasje dan roepen we pipi en geven we een brokje. Door iedere keer pipi te zeggen als ze plast (of poept) doet ze later haar behoefte op commando. Je kunt haar dan op commando haar behoefte laten doen en zo voorkomen dat ze het bijvoorbeeld op de stoep in de stad doet. Maar het zal nog wel even duren voor ze dit commando begrijpt. Ik zal al blij zijn als ze haar plasje buiten doet i.p.v. binnen.

 

 Lieve Quincy

 

Begin april werd er mij gevraagd of ik na het inleveren van Gietta (onze tweede hulphond in opleiding) ook weer een nieuwe pup zou willen. Nou daar hoefde ik niet lang over na te denken, het antwoord was een duidelijk ja. Sterker nog ik zei dat ze er de volgende dag meteen wel één mochten brengen. Dit laatste was als grapje bedoeld.

De volgende dag kwam er een telefoontje of wij al klaar waren voor een nieuwe pup. In het zuiden zaten twee pupjes die nog een plaatsje zochten. Twee zwarte labjes en jij was daar één van. Nou we hoefden niet lang na te denken, sterker nog Diederika had al ja gezegd voor ze met Hette had overlegd!!!

 

Donderdag 17 april 2008 heeft Diederika je uit Assen gehaald. Je broer Queastus ging bij een gastgezin in Assen wonen. Jullie zagen elkaar regelmatig tijdens de trainingen in Assen.

Je was een geweldig, lief zwart dropje. We waren meteen verliefd.

Vanaf het begin ging je overal mee naar toe. Omdat je nog niet zover kon/mocht lopen namen we je veel mee in de draagzak en later in de buggy.

Hier in huis woonden al een bruine labrador, Iris en een zwarte labradoodle, Gietta. Gietta was ook een hulphond in opleiding, maar helaas is zij afgekeurd.

Vanaf het begin was je met beide dames dikke vriendjes, je lag regelmatig bij één van de twee te slapen. Gietta bleek voor jou heel zorgzaam, ze haalde je bij het tuinhekje vandaan en bij de trap en schoof je resoluut de kamer weer in toen je voor de eerste keer wou kennismaken met de poes.

Je sliep al heel snel ’s nachts lekker door en je was ook snel aan de bench gewend. Eigenlijk gewoon een superhond. Je leerde de commando’s snel en je liet merken graag te willen werken. Je bent een actieve hond. Je gaat ook graag mee op stap.

Tijdens onze vakantie had je even last van een bange periode. Je vond veel dingen eng, vooral trappen en bruggetjes. Maar gelukkig ging dat later snel weer over. Ook mee naar de winkel vond je een poosje niet zo leuk, we zijn er nooit achter gekomen waarom je dit niet leuk vond, maar inmiddels loopje ook door de supermarkten weer met een vrolijk zwiepende staart. Het leukste voor jou is als we eenmaal thuis de boodschappentas in de gang zetten. Jij haalt de tas leeg en komt mij alles in de keuken brengen. Je doet dit werkje met veel plezier en ondertussen weet je precies op welke dag Hette de grote boodschappen haalt dan sta jij hem thuis al op te wachten bij de voordeur.

Ook de was aangeven vanuit de wasmand kun je heel erg goed of even iets oprapen wat wij laten vallen.

Overdag ging je vaak met Diederika mee naar school. Als de kinderen in de klas waren lag jij lekker in de bench te slapen, maar waren de kindertjes naar huis dan lag je lekker naast mijn bureau. De kinderen vond je erg leuk (en zij jou ook) maar je vond het op het schoolplein altijd wel erg jammer dat je niet mee mocht spelen.

Terwijl je eigenlijk een superhond bent zul je toch geen hulphond worden. Vanaf het begin heb je moeite om je plas op te houden. Nu is dat buiten niet zo erg (hoewel je rustig ging zitten plassen voor een vol terras), maar binnen was het iets minder leuk. Wat hebben wij in het afgelopen jaar veel plasjes opgedweild. Vaak meerdere op een dag. Even hadden we de hoop dat het, met behulp van medicijnen, wel goed zou komen. Maar helaas toen we weer wouden stoppen met de medicijnen, kwam het probleem terug. Dit betekent dat je niet gesteriliseerd kunt worden en dus ook geen hulphond kan worden. Dit was wel even heeeeeeeeeel erg balen, maar we begrijpen het wel.

 

 

Gelukkig heeft Arya, van Stichting Hulphond, heel snel een nieuw baasje voor je gevonden. Met een hondenvriendje en ik heb me laten vertellen een grote tuin.

Quincy wij wensen jou een geweldig hondenleven toe. Ik hoop dat je, ondanks dat je geen hulphond wordt, toch ook je nieuwe baas nog vaak mag helpen!

Wij gaan verder met het opvoeden van onze nieuwe hulphond in opleiding, Woukje!

 

Dikke knuffel van Hette en Diederika

                                                           Mandy, Edgar en Leonhard

(en een pootje van je hondenvriendjes Iris en Woukje) 

 

Inmiddels weten we dat het heel erg goed gaat met Quincy. Ze heeft het heel erg naar haar zin bij het nieuwe baasje. Ze heeft daar ook een hondenvriendje en ’s nachts slapen ze samen op de mat. Ze kan de hele dag buiten spelen (en plassen) in de geweldige tuin en heeft zelfs een klein stukje eigen bos! Haar nieuwe baasjes zijn erg blij met haar en dat voelt voor ons erg goed. Het is geweldig om te horen met hoeveel liefde deze mensen vertellen over Quincy. Haar achterlaten bij haar nieuwe gezin voelde goed,maar was ook moeilijk. Gelukkig kregen we al snel goede berichten en foto’s waarop we konden zien en lezen dat het goed met onze Kanjer ging.