HULPHOND IN OPLEIDING
Welkom
Wie zijn wij........
gezins uitbreiding
update augustus 2009
Belevenissen van een hulphond
Woukje
Quincy
Gietta
Rody
Foto-s (nieuw)
Opening nieuwbouw Herpen
Training van een hulphond
Britta
Fotoboek

Link
Contact
Weblog

 

 

Lieve Gietta (22 juli 2008)

 

Op 13 juni 2007 kwam Gietta in ons leventje, een labradoodle uit Engeland.

Een paar weken eerder waren we gevraagd of wij haar wouden opleiden. Het duurde even voor ze kwam, maar op maandag kwam eindelijk het telefoontje: Arya (de puppyleidster) ging 3 hondjes uit Engeland halen. We wisten niet wat voor kleur en of we een teefje of een reu zouden krijgen.

Diederika reed ’s middags in de  stromende regen naar Valthermond. Daar zouden we de hondjes overhandigd krijgen. Er waren nog twee gastgezinnen.  Na ruim anderhalf uur wachten kwam Arya binnen met 3 zwarte wollige bolletjes.  We wisten nog steeds niet wie welk hondje mee naar huis zou krijgen. De hondjes mochten eerst even ontstressen na de lange reis, terwijl wij achter het raam keken naar die vreselijk lieve zwarte knuffeltjes. Mijn oog viel meteen op de krullenbol, die trok mij het meeste aan.  Groot was mijn verbazing dat dit  het hondje bleek te zijn welke met mij mee naar Dokkum zou gaan.

We noemden haar Gûdrûn, maar die naam werd niet goedgekeurd. Na een paar dagen (en vele namen verder) kreeg ze de naam Gietta. Een naam waar ze in huis al snel naar luisterde.

De eerste nacht begon ze een paar keer te piepen, maar gelukkig sliep ze naast ons bed. Even een hand tegen de bench en even een lief woordje en ze was zo weer stil. Ze sliep ’s nachts al heel snel door en sliep boven in de bench beter dan overdag beneden.  Overdag in de   in de bench vond ze vreselijk, wat kon die labradoodle gillen. Ze wou eigenlijk alleen in de bench als Diederika ernaast ging zitten. Gelukkig hebben wij een lange adem en veel geduld, dus na een paar weken vond ze de bench ook beneden niet meer erg. Op school was dat een ander verhaal. Gietta ging net als haar voorgangster Britta met Diederika mee naar school. Was Diederika in haar klasje dan was er niets aan de hand. Maar soms moest Diederika lesgeven in de klas ernaast. Gietta kon haar dan wel horen en niet zien en dat vond Gietta niet leuk en dat liet ze horen ook! De kinderen vonden het soms erg zielig, maar snapten gelukkig ook wel dat Gietta ook moest leren om alleen te zijn en na een poosje kon ze ook op school alleen in de bench zitten.

 

Een labradoodle, we moesten er welaan wennen.  Na Britta, een labrador, was dit wel heel wat anders. Gietta was/is helemaal niet opvoer gericht en was ook niet altijd over te halen iets te doen voor voer. Nam ze tijdens de training voer aan dan ging ze dat uitgebreid proeven, maar vaak wou ze de brokjes niet eens hebben of ze pakte ze wel aan, maar spuugde ze vervolgens weer uit. Op die manier heeft ze een keer een heel spoor in het bos achtergelaten van blokjes kaas. Ze pakte ze wel aan, maar spuugde ze dan weer uit. We leken Hans en Grietje wel. We hebben in het begin ook met verbazing zitten kijken hoe rustig Gietta haar brokken at, ze kauwde ze zelfs!!

Helaas bleek, het niet gevoelig zijn voor voer, erg lastig. Vooral buiten. Gietta heeft een grote (lees zeer grote) jachtpassie en dat is voor een hulphond niet handig. Iedere vogel moet de boom in worden gejaagd (katten trouwens ook) en iedere eend hoort in het water. Dit betekende dat Gietta aan de riem keurig mee liep, tot ze een vogel zag of hoorde. En los kwam ze wel terug als ze het commando hier kreeg, maar niet eerder dan dat ze klaar was met opjagen, snuffelen en vooral rennen. We hebben heel wat geprobeerd: gekookte kip en hart, knakworsten, zalm, tonijn enz. enz. maar buiten had Gietta hiervoor geen interesse. We hebben haar zelfs alleen uit de buidel gevoerd. Ze kreeg toen geen eten in de bak, maar uit een voerbuidel. Ze moest a.h.w werken voor haar voer. Helaas had dit ook geen resultaat.

Binnen is Gietta een heel erg lieve en vooral rustige hond. Toen Diederika ziek werd en veel moest rusten en slapen lag Gietta gezellig naast haar op een kleed, met zo nu en dan haar kop of poot als troost op het kussen van Diederika. Als troost en knuffelhond is Gietta echt geweldig.

In het begin wou ze ook alleen maar wandelen met Diederika en vond ze het niet leuk wanneer Diederika zich tijdens het wandelen in het bos verstopte.

 Met de aanwezigheid van Hette nam  ze dan geen genoegen. Nu is dat inmiddels wel veranderd, ze wil nu ook wel met Hette mee.

Werken (apporteren en andere commando’s) dat vind Gietta ook niet echt leuk. Ze wil meestal niet iets brengen wat wij weg gooien en in de hand geven doet ze al helemaal niet. Wel komt ze regelmatig één van haar eigen speeltjes brengen. Maar als wij die dan vervolgens weer weg gooien (zodat ze hem kan apporteren) brengt ze hem geen tweede keer. Gietta doet de dingen als zij dat wil en niet wanneer wij dat willen. Ze is heerlijk eigenwijs en erg koppig, maar kijkt daar vreselijk lief bij. Waarschijnlijk heeft ze veel poedelbloed en weinig labradorbloed. Niet alleen innerlijk, maar ook uiterlijk.

 

Al met al is Gietta een geweldig lieve, trouwe knuffel, maar niet geschikt als hulphond. Ze is dan ook afgekeurd. Natuurlijk vinden we dit erg jammer, we hadden het liever anders gezien daar hebben we het afgelopen jaar ook naar toegewerkt. Toch staan we volledig achter de beslissing van Stichting Hulphond, om haar af te keuren. Er was eerst nog het idee om haar dan fokteef te laten worden voor Stichting Hulphond, maar ook dat bleek geen goed idee.

Gietta wordt gewoon huishond en wij zijn daar heel erg blij mee. Ik denk dat Gietta op deze manier erg gelukkig zal worden. We hebben inmiddels gehoord dat ze bij een gezin met kinderen komt wonen, met een hele grote tuin en dichtbij het bos waar ze heerlijk kan rennen en vliegen. Geloof me,  rennen kan ze als de beste, daar heeft ze geen vogel, kat of eend voor nodig.

Wij hebben een heerlijk jaar met Gietta gehad. Ze kon overal mee naar toe, gedroeg zich dan altijd keurig.  Ze ging mee naar school en de kerk, maar mocht ook  mee naar de musical en naar het concert van Nick en Simon.

Het grootste hoogtepunt was natuurlijk de opening van het nieuwe pand van  Stichting Hulphond in Herpen.  

De opening werd gedaan door Koningin Beatrix en Gietta en Diederika mochten mee doen aan de demonstratie die werd gegeven. We waren zo vreselijk trots dat we hier voor werden gevraagd en Gietta deed het heel erg goed. We waren wel zenuwachtig, want tijdens het oefenen  deed Gietta alleen haar best om een leuk feestje te bouwen. Maar tijdens de demonstratie bleef ze keurig zitten toen Diederika bij haar weg liep, stak ze netjes zelf haar kop door de opening van het hulphonden vestje en liep ze hellenig over de hordes. En het belangrijkste ze begon niet te blaffen als de andere honden hun kunstjes mochten laten zien.

 

Gietta wij hopen dat je een geweldig leven krijgt als huishond. Wij hebben vreselijk van je genoten het afgelopen jaar. Je nieuwe baas krijgt een geweldige lieve hond waar ze heerlijk mee kunnen knuffelen. Hulphond of niet wij zijn trots op je en hadden het afgelopen jaar met jou niet willen missen.

 

Dikke knuffel

                       Hette, Diederika

                                                   Leonhard, Edgar, Mandy

                                                                                             En de beestenbende

 

 

Afscheid van Gietta (26-7-2008)

 

Vandaag was dan de dag dat we afscheid gingen nemen van Gietta.

Gietta is opgehaald door een gezin uit de buurt van Nijmegen. Een leuk gezin met 2 lieve dochtertjes. Ze vonden Gietta erg mooi en lief en daar waren we erg blij om. Ze hebben hier koffie gedronken, wij hebben verteld over Gietta, wat ze leuk vind, welke commando’s ze kent enz. enz. Zij hadden natuurlijk  ook allemaal vragen. De kennismaking verliep vlot en wij durfden Gietta met een gerust hart aan hun mee te geven.

Wel raar je hond zien weg rijden met vreemde mensen. Natuurlijk hebben we wel een klein traantje gelaten, maar ik kan ook naar alle eerlijkheid zeggen: het is goed zo! Gietta krijgt een grote tuin om in te rennen en ze woont aan de rand van het bos, lijkt mij het paradijsje voor Gietta.

Ik hoop haar over een half jaar ooit eens te kunnen opzoeken, zodat ik met eigen ogen kan zien dat het goed met haar gaat.