HULPHOND IN OPLEIDING
Welkom
Wie zijn wij........
gezins uitbreiding
update augustus 2009
Belevenissen van een hulphond
Woukje
Quincy
Gietta
Rody
Foto-s (nieuw)
Opening nieuwbouw Herpen
Training van een hulphond
Britta
Fotoboek

Link
Contact
Weblog

 Woukje aan het woord.

 

Hallo,

Eindelijk mag ik aan het woord.

Dat werd wel tijd zeg.

We hebben héééél veel mailtjes gekregen, met de vraag: hoe gaat het met Woukje?

Helaas kon het baasje ze niet allemaal beantwoorden.

Daarom mag ik nu eindelijk wat zeggen.

Begin vorig jaar ben ik zoals u weet ontzettend ziek geweest.

Groeipijn, zeiden de dokters. Daar ben ik inmiddels aardig overheen gegroeid.

 

 En zo gaan we verder het jaar in.

IK begin al flink groter te worden en iedereen zegt dat ik een mooie hond ben.

Wel  iets om trots op te zijn natuurlijk.

Als het mooi weer is gaan we vaak op pad, vaak naar een bos, zolang er maar geen water in de buurt is, want ja zwemmen mogen  hulphondjes niet.

 

 

 

 

 

 

 En toen kwam  de avond-vierdaagse,

De avond-vierdaagse heb ik met gemak gelopen.

Ik heb er zelfs een mooie medaille aan over gehouden.

 

En dan, ja hoor, eindelijk vakantie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Zijn we wel even aan toe.

Ik ben met mijn baasjes 2 weken naar Vries geweest.

Ik waarschuw u bij voorbaat ,ik kon er niks aandoen.

Ik zat echttttttt niet in de organisatie.

Mijn baasje had een huisje geboekt.

En het moest allemaal zo goedkoop mogelijk.

Ik durf bijna niet de foto telaten zien,maar ik doe het toch.

 

Hier lacht mijn baasje nog. Nou ,ik maar denken, wat ruik ik toch.

Om mij hoefde het al niet meer.

 

  

Al heel vlug keken we een stuk minder vrolijk.  We hebben ons beklag bij degene gedaan die ons het huisje had verhuurd.

Hij was weinig onder de indruk.

Tot dat ik mijn tanden even liet zien en toen hadden we vlug een ander huisje.

(grapje natuurlijk, het was een heerlijke vakantie met een mooi, klein huisje)

 

 

 

Na de vakantie hebben we Iris weer opgehaald die  in een dieren pension zat.

In dat pension zat ook een hééél klein zielig katje.

Je raadt het al, wij hebben dit kleine katje mee genomen.

Diederika en Hette kunnen niet tegen zielige beestjes, dat moet mee naar huis en indien mogelijk opgelapt worden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Februari/maart 2009

Februari was voor ons, wat betreft de hulphonden, een moeilijke maand.

De laatste dag van Januari hadden we een nieuwe pup opgehaald, Woukje. Eindelijk een golden retriever. Een golden retriever is wel een beetje mijn favoriete hond, maar persoonlijk vind ik dat ik voor Stichting Hulphond geen voorkeur mag hebben. Maar bij de stichting was ondertussen al wel bekend dat wij erg graag eens een “golden” zouden willen hebben en toen Kim (van Stichting Hulphond) een plaatsje zocht voor Woukje vond ze dat dit gouden hondje naar Dokkum moest. Wij super blij, maar was het een hond van een ander ras geweest dan hadden wij ook ja gezegd, zeker weten.

De eerste dagen was er niets aan de hand net Woukje.Het was een lief, vrolijk, maar ook rustig hondje. En vooral heel erg mooi. Na een paar dagen zag ik dat Woukje mank liep en later die dag bleek dat ze zich echt niet fit voelde. ’S Middags met Woukje naar de dierenarts, maar die kon helaas niet ontdekken wat er aan de hand was. Ze liep erg moeilijk en daarom werden we doorgestuurd naar een andere dierenarts om foto’s te laten maken. Eenmaal daar aan gekomen werd Woukje steeds zieker en er werd besloten om geen foto’s te laten maken, maar nog die zelfde dag naar Roden te gaan, naar de orthopeed. Een vreselijke autorit, met een doodzieke Woukje. Ze was zo ziek dat we onderweg nog zijn  gestopt om te kijken of ze nog wel leefde. Omdat we het vermoeden hadden dat ze veel pijn had hadden we haar in de auto in de bench gelegd en niet op schoot genomen. In Roden werden foto’s gemaakt en Woukje werd onderzocht door de orthopeed. Helaas kon die ook niet bedenken wat er nu precies aan de hand was, wel werd er vastgesteld dat Woukje erg gevoelig was op de botten. Inmiddels had Woukje pijnstilling gekregen en daar reageerde ze goed op. 

 Woukje weer mee naar huis en eenmaal thuis leek er niets meer aan de hand. Ook de volgende dag een normale pup en voor een ieder was het een groot raadsel wat er nu was geweest. Helaas na 2 dagen dezelfde symptomen, mank lopen en suf. In overleg met de dierenarts opnieuw pijnstilling gegeven. Binnen een uur was ze weer volledig opgeknapt! Maar nog steeds was het een groot raadsel. Een week later was Arya, de puppy leidster, op bezoek. Eerst leek er niets aan de hand, maar toen we buiten gingen lopen, begon Woukje weer mank te lopen en eenmaal thuis kon ze eigenlijk niet eens opstaan om de andere honden te begroeten. Er werd besloten om na het weekend meteen een afspraak te maken bij de specialisten van de Tweede Lijn in Wilhelminaoord. En gelukkig daar was men er snel achter wat er aan de hand was, onze Woukje had last van GROEIPIJN. Niet een beetje groeipijn, maar in zeer ernstige mate. Eigenlijk komt dit nooit voor bij zulke jonge hondjes, maar Woukje was duidelijk niet van plan om de dingen volgens het boekje te doen. En het mooiste was dat Woukje waarschijnlijk gewoon over de groeipijn zou heen groeien. Haar voer werd aangepast en we moesten haar bewegingen beperken. Vaker per dag wandelen, maar wel heel erg korte stukjes.

De eerste weken betekende dat alleen maar lopend naar buiten voor haar behoefte. Omdat de kans dat Woukje hier over heen zou groeien heel groot was, bleef ze in de race om hulphond te worden en dat betekende dat we wel door moesten gaan met socialiseren. Maar dit was gemakkelijk op te lossen, we namen Woukje overal mee naar toe in een kinderbuggy. Op die manier kon ze alles zien en horen, maar hoefde ze niet zelf te lopen. En Woukje, die vond het allemaal prima en bekeek de wereld heel rustig vanuit haar troon. In ieder geval was dit wel een goede reclame voor Stichting Hulphond, want de ooooh’s en de aaaaaah’s waren niet van de lucht als we met de buggy door de stad liepen.

Inmiddels hadden we ook te horen gekregen dat Quincy definitief zou worden afgekeurd i.v.m haar chronische plasprobleem. Inmiddels gebruikte Quincy medicijnen en die hielpen wel, maar ze had wel de maximale dosis nodig. En dit betekende ook dat ze niet gesteriliseerd kon worden. En ja, een loopse teef naast de rolstoel is geen optie. Wij staan volledig achter de beslissing van Stichting Hulphond, maar balen was het wel. Quincy was echt een topper een super hulphond in spe! Ze was een harde werker en deed dat werken ook met veel plezier. Ze was zo blij wanneer Hette op vrijdagavond thuis kwam met de boodschappen, ze haalde ze zelf uit de tas en bracht alles naar de keuken. En met de was kon ze ook al zo goed helpen, ze haalde de was uit de was mand en ik deed de was in de machine. Ook de laatste sok vergat ze niet, ze gooide dan gewoon de wasmand om. Dit laatste hadden wij haar niet geleerd, dat had ze zelf uitgevonden. Gelukkig werd er al snel een leuk gezin gevonden voor “onze” Quincy. Ze woont nu bij een dierenarts in Den Ham. Heeft daar een hondenvriendje en een geweldige tuin om samen met dit hondenvriendje in te spelen. Het afscheid was moeilijk, terwijl ik heel blij was met de nieuwe baas van Quincy. Ze voelde zich al heel snel thuis en ook met het plassen gaat het goed. Ze hoeft ’s nacht niet in een bench, maar slaapt samen met de andere hond op de mat en plast niet in huis!!!!!!!. Toch heb ik het soms nog wel moeilijk wanneer ik op de training haar zusje aan het werk zie, die het overigens ook geweldig doet. Wat wel fijn is, is dat de nieuwe baas ons steeds laat weten hoe het met Quincy gaat, helemaal super dat ze dit doen.

Van de nieuwe baas van Quincy kregen we voor Woukje ook nog een voedingssupplement welke goed zou zijn voor haar groeipijn. Sashas Blend. Dit is een middel van baad het niet dan schaadt het ook niet, dus voor ons zeker de moeite waard om te proberen (natuurlijk wel in overleg met Stichting Hulphond). Maar voor Woukje lijkt het wel te helpen, want ze heeft niet meer mank gelopen en is niet meer ziek geweest. Voor wie meer informatie wil www.sashasblend.nl

En voor je het weet zit je dan in de maand maart. Begin maart was het vooral veel op stap met Woukje in de buggy. De eerste weken zijn voor de socialisatie van de pup altijd erg belangrijk. Dus zoveel mogelijk op stap. Zo ging Woukje ook al snel mee naar de kerk. De eerste keer mee naar de kerk is altijd spannend, hoe zal de pup reageren op het geluid, op het orgel en ook kan de pup het zolang vol houden. Nou met Woukje gaat dat prima. Ze gaat lekker bij mijn voeten liggen slapen en reageert eigenlijk nergens op, behalve de eerste keer. De dominee had als bijbeltekst het verhaal van de Ark van Noach gekozen. Toen hij vertelde dat de Ark niet zozeer voor mensen was, maar vooral voor de dieren gaf Woukje ter bevestiging even een blafje. Heel kort maar welduidelijk hoorbaar. Iedereen, inclusies de dominee,  moest lachen en Woukje had in één klap de harten veroverd van alle gemeenteleden. Nu moet ik zeggen dat wij altijd erg welkom zijn met al onze hulphonden, dit is iets wat we altijd erg waarderen.

Net als de andere honden gaat Woukje ook weer met Diederika mee naar school. Haar bench staat onder het bureau en Woukje gedraagt zich keurig. De eerste weken moest Diederika wel even naast de bench blijven zitten tot ze sliep, maar inmiddels is de school voor Woukje een tweede thuis.

Eind maart is Woukje mee geweest naar de musical Dirty Dancing. Diederika ging hier naar toe samen met haar nichtje.

We gingen met de trein, meteen een mooie oefening voor Woukje. Het perron vond Woukje wel een beetje spannend, maar de trein in ging super, al deed ze het al jaren. Ook in de trein ging het goed. Het was erg rustig in de trein, dus voor Woukje alle ruimte om te liggen en die ruimte benutte Woukje ook. In Utrecht gingen we eerst een hapje eten. Woukje mooi onder de tafel en wij konden zo rustig eten. De musical was geweldig. We hadden mooie plaatsen, i.v.m Woukje had ik om een hoekplaats gevraagd. Woukje ging mooi op de trap liggen kijken, ik denk dat ze het ook een erg mooie musical vond, ze is tenslotte een meisje! J

In de pauze even naar buiten voor een plasje, maar Woukje vond dat niet echt nodig. Nu we Woukje hebben beseffen we hoe vaak Quincy eigenlijk moest plassen, die was in de pauze heel erg blij geweest dat ze even zou mogen plassen. Toen we Woukje en Quincy samen hadden lieten we ze ook vaak samen plassen. Maar hoewel Woukje nog maar een kleine pupwas, hoefde ze veel minder vaak te plassen dan Quincy, wat een verschil!!!. Woukje plast ook nooit in huis, ze kan haar plas prima ophouden, ook ’s nachts en in het weekend kunnen we gewoon uitslapen.

Voor ons is Woukje echt een GOUDEN hondje en we zijn heel erg dankbaar dat ze weer “normaal” loopt. Inmiddels hebben we de buggy eigenlijk niet meer nodig. 

 

Januari 2009

 

Inmiddels is het nieuwe jaar begonnen. Zoals ik al eerder schreef, heeft Quincy het vuurwerk prima doorstaan. Begin januari moesten we met onze dochter, Mandy, naar het ziekenhuis is Groningen, het UMCG. Quincy (en alle andere hulphonden) mogen daar gewoon mee naar binnen.  Eerst met de lift naar boven, dat gaat prima. Bij het naar binnen gaan van de lift krijgt Quincy het commando “vooruit”, ze moet dan voor mij uit de lift in gaan. Quincy doet dit keurig. Ik geef dit commando ook wel eens als het erg druk is in de winkel. Ik laat haar dan voor me lopen, zodat ik kan zien wat ze doet.  Eén van onze andere hulphonden kwam ooit eens bij de kassa aan met een knuffel. Ik had de hond toen achter me laten lopen en kon niet zien dat ze iets pakte. Het was erg druk in de winkel en dan kijkje ook niet te veel achterom, want je wilt lekker vlot doorlopen. Helaas voor de hond (ik meen dat het Gietta was) mocht ze de knuffel niet houden, ze moest hem achterlaten bij de kassa. De mevrouw van de kassa vond dat wel sneu, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat een hulphond zelf de boodschappen gaat uitkiezen.

Maar nu weer even terug naar het ziekenhuis. De lift in gaan gaat goed en als de lift beweegt vindt Quincy dat ook geen probleem. Ze gaat mooi zitten tot de deur weer open gaat. Ze krijgt dan weer het commando vooruit en loopt keurig voor me uit naar buiten. In het ziekenhuis moet Quincy zich keurig gedragen, wat betekent dat ze netjes naast me moet lopen en nergens aan mag snuffelen. Ze deed dat keurig. In de wachtkamer heeft ze één keer geblaft, maar we weten niet waarom. Waarschijnlijk zag ze ze even “vliegen”. Iedereen wist dus meteen dat er een hond was, iets wat je natuurlijk niet vaak ziet in een ziekenhuis.

Bij de dokter moest Quincy netjes naast mijn stoel blijven liggen en als de dokter mij ter begroeting een hand geeft mag Quincy de dokter niet begroeten. Voor ik de dokter een hand geef en dus ga staan geef/herhaal ik het commando down. Quincy bleef keurig liggen. De dokter vond het wel grappig een  hond in de spreekkamer. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de dokter nog moet tegen komen die het een probleem vind dat er een hond mee komt. In Dokkum heb ik de hulphond zelfs al eens mee genomen toen ik moest bloedprikken en ook daar werd er geen probleem van gemaakt. Zoals bij zoveel dingen is het belangrijk voor een hulphond in opleiding dat de hond dit bij het gastgezin al leert. Hoe kunnen wij anders van een hulphond verwachten dat hij zich netjes gedraagt in het ziekenhuis naast de rolstoel als hij nooit eerder in een ziekenhuis is geweest.

 

 

Zaterdag 17 januari zijn wij met Quincy naar de musical Tarzan geweest. Dit was in het circus theater in Scheveningen.  We gingen er naar te met de trein. Voor ons lekker rustig, want vanuit Dokkum is Scheveningen een flink stuk rijden en voor Quincy een mooi leer moment. Quincy was al wel eens op het station geweest en had toen al laten zien dat ze niet bang was voor het geluid van de treinen. Ook deze keer was ze totaal niet bang. Quincy was nog nooit in een trein geweest dus dat was nog wel even spannend. Ik ben voor de trein deur gaan staan, heb even gewacht en daarna het commando “lets go” gegeven om vervolgens in de trein te stappen. Quincy sprong heel erg behoedzaam de trein in alsof ze het al jaren deed. In de trein was het heel erg druk, dus moesten we op de klapstoeltjes in de hal van de trein zitten. Voor Quincy misschien wel zo prettig want daar was voor haar wel voldoende ruimte om te zitten. We hebben eerst nog wel geprobeerd om een gewone zitplaats te bemachtigen. Quincy kreeg ook toen weer het commando “vooruit” en ze liep keurig voor me uit door het gangpad. Ik was zo geweldig trots. In het gangpad stonden vele koffers en tassen en daardoor was er maar weinig ruimte om te lopen, maar Quincy liep mooi door zo nu en dan even over een tas of koffer stappend. Soms keek ze even achterom naar mij, dan beloonde ik haar even met een “goed zo” en herhaalde het commando “vooruit”. In Den Haag gingen we verder met de tram naar Scheveningen.

 

Ook dit deed Quincy weer erg goed, alsof ze het al jaren deed.  In Scheveningen aan gekomen gingen we eerst naar het strand, waar Quincy even lekker mocht los lopen, zeg maar rustig rennen. Nu is Quincy gek op water, maar voor de zee had ze toch wel ontzag. Ze liep er wel naar toe, maar toen de golven op haar af kwamen, liep ze snelweer terug.

Na het strand naar het theater. Eenmaal in het theater bleek dat er niet was doorgegeven dat we een hulphond mee zouden nemen. Maar dit was geen probleem, onze plaatsen werden, zonder extra kosten omgeruild voor een lekkere ruime plek in de lounge. De mensen van het circus theater redeneerden dat dat voor de hond prettiger was dan liggen in het gangpad. Verder werden we gewaarschuwd voor de harde geluiden e als het nodig mocht zijn mochten we de voorstelling verlaten. In de pauze werd er ook uitgebreid geïnformeerd of alles goed ging met de hond. Nou met Quincy ging alles goed. Van de harde geluiden was ze niet erg onder de indruk, ze keek even om zich heen, om vervolgens weer lekker te gaan liggen. En dat de apen uit het plafon kwamen vallen vond ze ook heel erg normaal. De musicalwas echt heel erg mooi, zeker een aanrader, maar Quincy was echt geweldig!!!!!!!

 

 

Aan het einde van de maand hebben we nog een bezoekje gebracht aan de school van Mandy. Mandy zit op de VSO afdeling van het ZML-onderwijs in Damwoude. ”Op “de Wingerd”. Ze hadden bij haar op school het thema dieren en de juf had gevraagd of ik iets wilde komen vertellen over hulphonden. Natuurlijk wou ik dat graag doen. Ik heb wat verteld over hulphonden en Quincy heeft wat kleine dingetjes laten zien, zoals een pen oppakken en in de hand geven, zelf haar kop door de lus van de riem steken en natuurlijk moest ze zich netjes gedragen als ik aan het woord was. Ze ging mooi onder de tafel liggen. En de kinderen waren ook geweldig, want die hebben prima geluisterd en ze hebben de hond niet geaaid, al vonden sommigen dat wel moeilijk.  We hebben ook nog een dvd bekeken van een afgestudeerde hulphond.

In de laatste week van januari kwam er voor ons nog een grote verassing. We kregen een telefoontje van Stichting Hulphond met de vraag of wij het zagen zitten om er nog een pup bij te nemen. Nou daar hoefden wij niet lang over na te denken. Omdat Quincy pas eind februari een jaar wordt hadden we deze vraag nog niet verwacht. Omdat het ging om een Golden Retriever waren we dubbel blij. We roepen al heel lang dat we graag eens een golden retriever zouden willen. Was het een ander ras geweest hadden we ook ja gezegd hoor, maar dit maakte het wel extra leuk.

Op zaterdag 31 januari hebben we samen met Quincy ons nieuwe pupje opgehaald vanuit Brabant. Ze heet Woukje. Helaas gaat met Woukje niet alles zoals we gehoopt hadden, maar dat kunt u lezen in het hoofdstuk Woukje en in ons volgende verslag over de maand Februari. Ik kan u wel alvast verklappen dat Woukje een GOUDEN hondje is!

 

 

Ook over Quincy leest de volgende maand meer. Haar plas-problemen blijken toch ernstiger te zijn dan we gehoopt hadden.

 

Nog wel even leuk om te vermelden.  We hebben een mailtje gekregen van het baasje van Gietta. (met foto’s) Ze heet inmiddels Trui en het gaat erg goed met haar. Ze hoort helemaal bij het gezin en ze gaan veel met haar opstap. Ze is gek op de kinderen en ze ligt regelmatig met de meisjes tussen de barbies. Ze waren alleen wel erg geschrokken toen ze de eerste keer bij de trimmer was geweest. Eén van de kinderen oordeelde dat de hond de volgende keer maar naar een andere kapper moest, ze was nu veel te kaal.  Wij zijn erg blij dat het zo goed met haar gaat,maar hadden stiekem ook niet anders verwacht.     

 

 

 

December 2008

 

December voor veel mensen een drukke maand en voor Quincy was dat ook het geval.

Natuurlijk hadden we eerst het Sinterklaasfeest. In november hadden was Quincy al mee geweest naar de intocht, maar daar bleek al dat ze niet erg onder de indruk was van de Sint en zijn Pieten. Al die pepernoten op de grond, daar was ze wel van onder de indruk dat was smullen. Wanneer wij zien dat ze een pepernoot van de straat wil opeten dan krijgt ze het commando “genoeg” en meestal laat Quincy de pepernoot dan wel liggen omdat ze weet dat ze dan wel een brokje krijgt. Voor een labrador is dit wel erg moeilijk hoor, niet van de straat eten! Maar het is wel belangrijk dat ze leren dat er niet van de straat gegeten mag worden, niet alles wat op straat ligt is gezond voor de hondjes, eigenlijk is niets wat op de straat ligt gezond voor de hondjes. Het mooiste is natuurlijk wanneer het lukt om de hond te leren alleen iets te eten met toestemming, maar tegelijk is dat ook één van de moeilijkste dingen. Waar Quincy ook wel een beetje van onder de indruk was, was de grote trom van de drumband. Ze had hem niet zien aankomen en schrok van het geluid. Ze kroop snel achter me, maar herstelde zich gelukkig heel erg snel en was toen ook wel weer nieuwsgierig naar wat er verder te zien was. Heel goed, met dit gedrag zijn we erg blij. Een hulphond mag best schrikken, maar moet zich snel herstellen en verder gaan waar hij mee bezig was en dat doet/deed Quincy prima.

Ook bij mij op school kwam Sint met twee Pieten, maar toen moest Quincy even in de bench blijven. Ik ben dan juf van mijn kleuters en heb dan geen tijd voor Quincy. Quincy heeft een eigen bench op school waar ze in ligt als ik les geef. Ben ik niet met de kinderen bezig dan mag Quincy uit de bench. Ondanks dat Quincy in de bench zit, is school een hele goeie training voor een hulphond. Quincy ziet de kindertjes regelmatig rondlopen en hoort de geluiden die bij de kinderen horen. Hierdoor raakt ze er mooi aan gewend. Kinderen kunnen soms erg onvoorspelbaar zijn en van een hulphond wordt verwacht dat ze er niet op reageren. Heel soms mag Quincy mee op het plein, dat vind ze erg leuk, maar ook erg moeilijk. Ze wil graag met de kinderen mee rennen en spelen, maar dat mag natuurlijk niet. Ze krijgt dan het commando “zit” of “down  en wordt beloond en afgeleid met een brokje. Het gaat steeds beter.

Quincy was dan wel niet bij het Sinterklaasfeest, maar na afloop dronken we nog een kopje koffie met de Zwarte Pieten en daar was Quincy wel bij en ze mocht ook met hun op de foto. En thuis zat er natuurlijk ook wat lekkers voor de honden in de zak, voor beide honden een lekker kouwbot.

 

Na de Sinterklaas was er een speciale training. Quincy werd getoetst door Kim (iemand van Stichting Hulphond) om te kijken hoe ver ze was. Deze toets lijkt heel erg op de eerste test die de pupjes met 7 weken krijgen als ze het nest gaan verlaten. Voor Kim natuurlijk erg leuk ook om te zien of de hond nog een beetje dezelfde dingen laat zien als toen hij/zij 7 weken was.

Quincy moest de test doen zonder mij, maar ik mocht wel stiekem om het hoekje kijken. Toen ik weg was ging Quincy eerst steeds naar de deur, omdat ik daardoor was verdwenen. Ze had toen ook nog niet zoveel zin om iets met Kim te gaan doen.  Gelukkig wou ze later wel met Kim werken. Er werd gekeken hoe Quincy op geluid reageerde, of ze  wou apporteren. Kim ging ook op de grond liggen om te kijken wat er dan ging gebeuren. Ook moest ze buiten netjes aan de riem lopen en er werd gekeken of Quincy genoeg aandacht had voor haar tijdelijke baasje. Ook werd er naar een paar commando’s gekeken. Maar de meeste dingen gingen zonder commando’s, want op die manier kun je goed zien of de hond zelf kan/wil nadenken.

Quincy heeft de test goed gedaan. Een leuke hond die graag wil werken. Soms een beetje druk, maar als je zelf rustig bent dan breng je dat gemakkelijk op de hond over. Kim vond het vooral heel mooi om te zien hoe sterk de band was die Quincy met mij (Diederika) heeft. Ze bleef erg lang naar mij zoeken toen ik door de deur verdween. Dit zien we zelf ook terug als ik me tijdens een wandeling in het bos wel eens verstop. Ze gaat dan ook niet met Hette mee verder, maar blijft zoeken/wachten op mij. Een goede eigenschap voor een hulphond.  Helaas is er bij Quincy ook een klein minpuntje en dat is haar plasgedrag. Ondanks dat ze nu 10 maanden is plast Quincy nog steeds soms in huis, ze geeft niet aan dat ze moet plassen. Ze plast vaak en plotseling, het lijkt er soms zo uit te vallen. Waarschijnlijk heeft ze een slecht sluitende sluitspier. Ze krijgt nu medicijnen en die lijken te helpen, maar het blijft voor ons wel spannend. De broer heeft dezelfde problemen als Quincy, maar in veel ergere mate en die is inmiddels afgekeurd. Hij heeft een geweldig plaatsje gekregen op een boerderij, want ja een hulphond die in huis plast is niet erg handig. Gelukkig is Quincy in de bench wel zindelijk en dan geeft ze wel aan dat ze moet plassen. Voorlopig zijn we nog erg hoopvol dat het goed zal komen. Met medicijnen plast ze bijna niet meer in huis en ze zoekt buiten rustig een plaatsje om te plassen en dat is een goed teken. Ze plast ook minder vaak.

Na deze test mochten de honden nog even buiten spelen in de SNEEUW, een geweldig mooi gezicht om te zien en voor de honden was dit echt genieten.

(foto van Ina)

Ook hadden we deze maand nog een huisbezoek van Arya, de puppytrainster. Zij is ook erg tevreden over Quincy, ondanks de plasproblemen. Inmiddels is Quincy ook voor het eerst loops geworden en dat wil ook nog wel eens een goede invloed hebben op het plasgedrag.  We moeten nog wel goed werken aan het commando “retour” en “hier”. Quincy kent deze commando’s wel en luistert meestal ook wel goed, maar als er water in de buurt is dan lijken haar oortjes wel eens niet goed te werken. Een hulphond (in opleiding) mag niet in het water en Quincy vindt dat nu juist erg leuk. De truc is om haar te leren voor mij te kiezen i.p.v voor het water. Ik moet leuker (lees lekkerder) zijn dan het water. Dit doen we door bij het water worst als beloning te gebruiken en dat lijkt te werken. Aan het einde van de wandeling is het voor Quincy het moeilijkste. Ze heeft dan dorst van het rennen en wil dan graag gaan drinken. Als echte labrador neem je dan niet gewoon een slokje vanaf de kant maar je gaat dat slokje water halen uit het midden van de sloot, daar schijnt het water het lekkerste te zijn. Aan het einde van de wandeling doen we Quincy dus weer aan de lijn (als er water in de buurt is) zodat ze niet in de verleiding kan komen.

Verder doet onze zwarte boef het erg goed. Ze wil graag helpen en werken. Ze helpt me regelmatig met het aangeven van de was, helpt me met het uittrekken van mijn jas, mijn handschoenen en mijn  sokken. Helemaal super. Als Hette in het weekend boodschappen doet is ze helemaal blij. Ze mag dan bij thuiskomst helpen met het uitpakken van de boodschappen. Ze haalt ze uit de tas en brengt ze dan bij Hette of Diederika. Ook brood, boter of kaas komt ze brengen en ze eet niets op. Ik vind dit zo ontzettend knap!!!!

 

Verder hebben we in december natuurlijk ook kerst. Tijdens één van de advent zondagen voor kerst moest ik een stukje voorlezen in de kerk. Er waren heel erg veel mensen. Maar terwijl ik mijn stukje las en ook tijdens de verdere dienst bleef Quincy mooi liggen. Voor de zekerheid heb ik haar wel een botje gegeven.

Ook met het kerstfeest mocht Quincy met ons mee naar de kerk en ze heeft zich wederom keurig gedragen, deze keer zonder botje. Diederika ging het verhaal voorlezen en deze keer mocht Quincy niet mee naar voren. Niet omdat we bang waren dat ze zich niet goed zou gedragen, maar omdat we bang waren dat de kinderen, die voor in de kerk zaten, haar steeds zouden willen aaien.  Quincy moest bij Hette blijven liggen. Eerst wou ze achter Diederika aan lopen, maar helaas Hette had de riem vast. Ze keek eerst wel even vreemd, maar ging toen toch weer mooi liggen, net zoals de rest van de kerkdienst.

Thuis hebben we allerlei kerststalletjes staan (verzameling van Diederika) en natuurlijk een kerstboom. Helemaal super, want Quincy komt nergens aan. Heel soms staat ze iets te dicht bij de kerstboom met haar staart te zwaaien en dan hoor je de klokjes klingelen, maar ze komt niet aan de spulletjes in de kerstboom, ook niet aan de beertjes die in de boom hangen en Quincy is toch erg verzot op knuffels.

 

En dan aan het einde van de maand december en het einde van het jaar oud en nieuw, met het gebruikelijke vuurwerk. Iris, onze eigen bruine labrador, is erg bang voor vuurwerk, vooral als ze buiten haar behoefte moet doen. De laatste week van het jaar zijn we dan ook erg vaak op Lauwersoog te vinden. Daar hoor je eigenlijk geen vuurwerk en kan Iris lekker los lopen en rustig haar behoefte kwijt. Quincy is niet bang voor het vuurwerk, maar profiteert natuurlijk wel van de angst van Iris. Lekker vaak en lang wandelen op Lauwersoog en op oudejaarsavond een gigantisch groot bot voor de afleiding. Gelukkig is Iris binnen niet echt bang waardoor ze haar angst niet overbrengt op Quincy.

Als de knal heel erg hard en dichtbij is schrikt Quincy natuurlijk wel (wie niet), maar ze hersteld zich altijd erg snel. Op oudejaarsavond hadden we Quincy voor 12 uur keurig in de tuin laten plassen, maar natuurlijk moest ze vlak na twaalf uur weer. Omdat we al blij zijn dat ze tegenwoordig (dankzij de medicijnen) aangeeft dat ze moet plassen konden we het niet maken dit gedrag te negeren. Dus maar achter in de tuin plassen, daar zou ze het minste last hebben van het vuurwerk. Eenmaal buiten deed ze snel een plas en ging vervolgens mooi staan kijken naar het siervuurwerk in de lucht. Verbaasd, maar totaal niet onder de indruk. Toch maar snel weer mee naar binnen genomen, maar een mooi gezicht was het wel.

 

We zijn erg tevreden en vooral erg trots op onze Quincy. Natuurlijk ze moet nog veel leren en heeft zo haar eigenwijze buien, maar dat mag ook. Ze is tenslotte nog maar 10 maanden!!!!!! Over een maand gaan we u vertellen hoe de maand Januari is verlopen.

 

 Naar het bos

 

De laatste tijd zijn we regelmatig met de honden naar het bos geweest. Het liefst gaan we naar een bos, waar de honden los mogen lopen.

Een hulphond moet natuurlijk ook in het bos netjes aan de riem kunnen lopen, maar even lekker los rennen en snuffelen dat hebben alle honden nodig en zeker ook een hulphond in opleiding. Ik noem dat altijd “even lekker gewoon hond kunnen zijn”.

Ook Quincy vindt lekker los rennen en snuffelen in het bos altijd heerlijk. En als er dan ook nog andere hondjes zijn om mee te spelen dan is het helemaal een feestje. Helaas voor sommige andere honden vindt Quincy zich zelf erg leuk en duurt het meestal erg lang voordat ze wil begrijpen dat er honden zijn (meestal oudere honden) die haar niet leuk vinden.

Wij gaan de laatste tijd vaak naar Bakkeveen. Hier is een heerlijk bos, met een zandvlakte, waar honden heerlijk los kunnen rennen en spelen. Niet overal mogen ze daar los, maar de gebieden waar de honden aan de lijn moeten staan netjes aangegeven. Helaas worden de gebieden waar honden los mogen in Nederland wel steeds schaarser.

Nu zijn aan dat loslopen, voor een hulphond, ook regels. Loslopen mag, maar het commando HIER is ook echt hier. Nu is dat voor een jonge puberende hond wel erg moeilijk, vooral als er andere honden zijn om mee te spelen. Om de hond te helpen toch naar dit commando te luisteren hebben we natuurlijk wel een truckje bedacht. Het commando hier betekent altijd iets lekkers, ook als het even duurt voor de hond komt. Dit geldt ook voor het commando retour. Retour betekent dat de hond bij je in de buurt moet komen, bij het commando hier moet de hond bij je gaan zitten, zodat je hem eventueel aan kunt lijnen. Om nu te voorkomen dat de hond het commando hier gaat koppelen aan de riem, roeppen we hond ook regelmatig bij ons zonder dat hij wordt aangelijnd. Hij/zij moet dan blijven zitten tot hij het commando release (= vrij) krijgt of een ander commando.

Ook mag een hond niet te ver bij mij vandaan en vooral niet te ver in de bosjes, als je nl. in een rolstoel zit dan is dat niet handig.

Ook mag de hond geen dingen eten (zoals bijv. kattenpoep of paardenpoep).

En heel erg belangrijk is dat de hond niet mag zwemmen, zelfs niet pootje baden. Nou voor onze Quincy is dat vreselijk moeilijk, volgens mij vond die water al leuk voor ze werd geboren. Aan het begin van de wandeling gaat het goed, als ze alleen al kijkt naar het water roep ik het commando retour en ze komt meteen bij me. Als ze een poosje los heeft gelopen begint ze dorst te krijgen en er schijnt niets lekkerder te zijn dan water uit een sloot. Waarom ze er dan meteen helemaal in moet en niet netjes van de kant kan drinken is mij niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ze een echte labrador is en die zijn nu eenmaal gek op water.

De honden mogen niet leren zwemmen omdat een hond in het water meestal erg slecht luistert. Het is erg moeilijk voor een baasje om leuker te zijn voor de hond dan het water. Dit geldt natuurlijk helemaal als je in een rolstoel zit.  Wil je nog even snel je hond laten rennen voor je naar je werk gaat of naar de bioscoop en dan gaat de hond in het water. Zit je dan in een rolstoel dan is het vaak erg moeilijk om de hond goed droogte wrijven.  Het is wel zo dat het regelmatig voorkomt dat een hulphond bij zijn uiteindelijke baasje wel mag zwemmen en dat is prima. Wij als gastgezin leren het de hond niet, we ontmoedigen het zelfs. Mag een hulphond uiteindelijk wel zwemmen dan leren ze dat snel genoeg. Van Britta weten we bijv. dat ze bij haar baasje niet in het water mag en dat ook niet doet. Als haar man erbij is kan het wel en dan doet ze het dus ook.

Maar nogmaals om Quincy uit het water te houden is nog een hele opgaaf. Vaak doen we haar aan een lange lijn als we merken dat ze erg de neiging heeft om het water op te zoeken, maar ze weet heel goed dat ze aan de lange lijn zit en gaat dan niet naar het water. Verder proberen we haar af te leiden moet voer en haar balletje. Als ze naar het water gaat en ze komt als ik haar roep dan krijgt ze natuurlijk altijd een geweldig lekkere beloning, ongeacht of ze er wel of niet is ingegaan.

 

Al met al heeft deze herfst vele mooie dagen en dat betekent voor Quincy (en natuurlijk ook voor onze eigen labrador, Iris) veel rennen in het bos. En niet alleen de honden genieten van het wandelen de baasjes ook.

 

Dierenpret Zwolle 

Quincy mocht mee naar het dierenevenement “Dierenpret” in Zwolle. Dit is een jaarlijks terugkerend evenement waar allerlei huisdieren te zien zijn en er zijn ook allemaal stands met producten voor de dieren. Behalve honden en katten waren er ook cavia’s, fretten, ratten, mini-paardjes, schapen, slangen, papegaaien en nog veel meer dieren.

 

 

Voor Quincy was dit een spannende dag met erg veel (moeilijke) prikkels.

Ze heeft gekeken terwijl andere honden bezig waren met fly-bal. Voor ons erg leuk, maar Quincy vond het erg moeilijk om te moeten toekijken, ze wou liever mee doen. Maar heel soms kon ze het eventjes opbrengen om te gaan zitten en contact met mij zoeken. Dit vinden we dan heelknap en wordt dan beloond met een brokje. Op die manier leert ze dat contact zoeken met de baas iets positiefs op levert en blaffen en trekken aan de riem niet. 

Verder heeft Quincy kennis kunnen maken met schapen, fretjes en heel veel andere dieren. Sommige kon ze zien en mocht ze even aan snuffelen anderen kon ze alleen ruiken.

We hebben ook nog een leuk speeltje voor Quincy gekocht. Een leuke actvity bal waar we brokjes in kunnen doen of iets anders lekkers. Afhankelijk van hoe grootje de opening maakt wordt het makkelijker en moeilijker om het voer eruit te krijgen. Ze heeft hem al geprobeerd en vind hem erg leuk. Zo houd je de hond op een leuke manier bezig. (Quincy vindt het vooral een lekkere manier)

 

 

Na Zwolle zijn we nog naar het bos geweest in de buurt van Staphorst (Zwarte Dennen). Helaas konden we het losloopgebied niet vinden (natte neuzen route). Maar dat mocht de pret niet drukken. Het spoelde van de regen, dus er was niemand verder in het bos. Omdat Quincy geen jager is, haar toch maar even los laten lopen. Dat rennen en scheuren door het bos had ze wel verdiend en ook wel even nodig na al die prikkels. En ze bleef keurig bij ons in de buurt.

Al met al een leuk dagje, met een zeer nat einde.

 

 

 

 

Dagje naar Schiermonnikoog (23-8-2008) 

 

 

 

Dagje naar Schiermonnikoog(23-8-2008)

 

Samen met Klacien (een ander gastgezin van Stichting Hulphond) zijn we een dagje naar Schiermonnikoog geweest. Een hele onderneming want we hadden 4 honden bij ons. Klacien had haar hulphond Isa (een zwarte labrador) en Whitny, een witte herder, bij zich. Ik had Quincy mee en onze eigen bruine labrador, Iris.

we hadden mooi weer besteld, maar helaas dat viel in de ochtend een beetje tegen.

 

Toen we vanuit Dokkum vertrokken was het nog mooi en het leek een mooie dag te worden. Eerst naar Lauwersoog en daar in de rij voor een kaartje. We merkten al snel dat er meer mensen op het idee waren gekomen om naar Schier te gaan dus het was erg druk. Maar onze vier kanjers bleven mooi samen met ons wachten in de rij tot we aan de beurt waren om een kaartje te kunnen kopen. Hulphonden (in opleiding) mogen overigens gratis op de boot mee, net als in de bus en de trein. Ook op de boot was het druk, maar de honden zochten een plekje naast en onder de tafel en wij hebben ze niet meer gehoord. Echt geweldig. Helemaal toen er steeds allemaal mensen met hoela hoela rokjes over en langs de honden liepen, ze hebben niet één keer naar de sliertjes gehapt.

Quincy vond het niet zo leuk om op en van de boot te lopen, ze ging dan ook in de remmen. Maar met wat steun, fysiek en mentaal, van mij kant liep ze later mooi door.

Ook in de bus was het best druk, we voelden ons bijna bezwaard met onze vier honden. Maar gelukkig waren er een paar Duitse toeristen die zich wel even over Iris wouden ontfermen, echt geweldig lief. De andere drie zochten een plaatsje tussen, onder en op onze benen.

En toen waren we dan op het strand, maar helaas begon het ook steeds harder te regenen. Nu zijn Klacien en ik niet van zout en ook de honden kunnen tegen een stootje. Dus geen gezeur en lopen over het strand. Het was behoorlijk nat op het strand en dat kwam niet van de zee, daar zijn we niet in de buurt geweest, hulphonden mogen namelijk niet zwemmen. We hebben onze bestgedaan maar konden niet voorkomen dat de honden toch nat werden. Behalve door de regen werden ze toch ook nat van de plassen. Het had er al de hele week geregend en niet door de plassen was geen optie. We moesten zelf ook door de plassen om een droog plekje op te zoeken.

Maar gelukkig luisterden de honden prima, waren ze in de plassen dan konden we ze gemakkelijk op het droge roepen. Zoals ik al eerder zei, we hadden wel 4 kanjers bij ons.

Tussen de middag kwamen we drijf nat in het dorp aan waar we graag wat wilden eten. Picknicken was geen optie daar regende het echt te hard voor J. Het eerste restaurant zag ons liever gaan dan komen. Zelfs buiten onder het afdakje kon geen plaats gemaakt worden. Maargelukkig attendeerde de eigenaar ons nog wel even op de overburen, Hotel/Pension van der Werf. Hier werden we met open armen ontvangen. We kregen een lekker rustig tafeltje in een hoekje toegewezen, terwijl we 4 natte honden bij ons hadden en zelf ook verre van droog waren. Deze mijnheer stond letterlijk klaar met een hondenkoekje. Helemaal super!!!! De honden rolden zich lekker op en wij genoten van de lunch. O ja, Whitny  had geen slaapplannen die heeft de hele dag de rol van hulpleider op zich genomen, dan kun  je niet gaan liggen maar moet je de boel goed in de gaten blijven houden. Na de lunch nog even een paar winkeltjes bekijken en daarna terug naar het strand, we waren tenslotte gekomen voor de strandwandeling. Gelukkig werd het om een uur of twee droog en we konden even later zelfs even tegen de duinen aan in het zonnetje zitten, terwijl de honden heerlijk speelden in die hele grote zandbak. Eigenlijk vonden we het ook wel weer even tijd worden voor een rustpauze voor de honden, maar daar maakte alleen Iris gebruik van de anderen hadden het te druk met elkaar.

Alleen toen er wat te snoepen viel voor de viervoetertjes hadden ze tijd om er even bij te gaan liggen.

Daarna weer lekker verder sjouwen met aan het einde lekker een kopje thee halen bij een strandtentje. Toen hadden de drie labradors toch ook wel zin om even in het zonnetje te liggen en de ogen te sluiten. Behalve de Witte Herder die hield het algehele overzicht over de roedel.

Aan het einde van de middagweer terug met de bus en de boot. Vooral op de boot was het zo mogelijk nog drukker dan in de ochtend, maar onze kanjers gedroegen zich weer keurig.

Eenmaal op de boot nog even flinke paniek omdat de tas van Klacien in de bus was blijven liggen. Gelukkig had ze de autosleutels in haar jaszak, dus we konden thuis komen. Dankzij een lieve mijnheer die op het eiland woonde  konden we de volgende dag de tas weer uit Damwoude halen. Wat hebben we toch veel lieve mensen ontmoet deze dag. Heel bijzonder!

Eenmaal in de auto nog even langs het hondenstrandje van Lauwersoog gereden, zodat de honden nog even met elkaar konden rennen. Even ontstressen na de bus en boottocht. Bovendien had Klacien met haar honden nog een reis van een klein uur voor de boeg.

Al met al kijk ik terug op een heerlijk dag. Ondanks de regen in de ochtend hebben we genoten en de honden zeer zeker ook. Ik ben echt zo trots op die vier super kanjers, wat hebben ze zich de hele dag geweldig gedragen. En voor wat de hulphondjes Isa en Quincy betreft wat hebben ze deze dag veel ervaringen opgedaan. Deze dag was zeker voor herhaling vatbaar.

En langs deze weg, Klacien (en de hondjes) bedankt voor deze leuke dag

 

Vakantie (15-08-2008)

 

 

Eind juli is Quincy een paar dagen met ons op vakantie geweest. Vijf dagen naar Limburg, dus ze kan nu een beetje blaffen met een zachte ”g”. Een leuke vakantie maar wel erg warm, heel erg warm. Eigenlijk te warm om wat te doen en dat vond Quincy ook.

We zaten in een huisje, was wel wat klein, maar omdat we veel en lang konden buiten zitten was het voor ons groot genoeg. Quincy kon mooi rondlopen aan een lange lijn, ze ging ook regelmatig even bij de buren kijken, die dat gelukkig wel leuk vonden.

We zijn twee keer naar de St. Pietersberg geweest in Maastricht. Er is daar een prachtig mooi losloopgebied voor de honden. Quincy heeft er met verschillende honden gespeeld. Het losloopgebied is omheind met een hek, waardoor honden niet weg kunnen lopen. Zowel wij als Quincy hebben er genoten, want ook de natuur en het uitzicht waren erg mooi. Ook in Venlo hebben we een losloopgebied bezocht. Een stuk bos en een heel erg groot veld met hoog gras. Helaas was het die dag echt te warm om door het hoge gras te rennen, we hebben de schaduw van het bos dus maar opgezocht. We kwamen ook nog een prachtige witte labradoodle tegen en Diederika was meteen helemaal verliefd. Wat een mooie hond

Op woensdag gingen we naar Herpen naar Stichting Hulphond. Daar moesten de honden van de G-groep (cursusgroep Gietta) worden ingeleverd. Wij waren Gietta natuurlijk al kwijt, maar vonden het toch fijn om het jaar met de anderen af te sluiten. Gelukkig gaan bijna alle gastgezinnen door en de meeste  zien we terug als we gaan trainen met Quincy. Eerst samen koffie drinken en later nog samen lunchen. Er werd verteld hoe het afscheid zou gaan en hoe ongeveer de rest van de opleiding van de honden eruit zou gaan zien. Toch wel jammer dat Gietta niet door is gegaan, maar als ik het allemaal zo hoorde dan werd mij ook wel weer duidelijk dat het goed is dat Gietta is afgekeurd.

Na de lunch was daar dan het grote verdrietige moment van de gastgezinnen. Het achter laten van de honden. Lang leve de tissues!

Wij zijn voor we weer terug gingen naar ons vakantiehuisje nog even met Quincy naar het bos in Herpen geweest. Quincy heeft heerlijk gerend door het bos en over de zandvlakte. Gelukkig was er ook een waterpomp waar we haar konden laten drinken. Quincy vond het eerst maar een raar ding.

Terug op het park, lekker buiten zitten. Om Quincy ook wat koelte te geven hebben we een natte theedoek over haar heen gelegd. Ze vond dat geloof ik wel prettig, ze bleef mooi liggen, met de natte doek op de rug.

 

 

We hadden een huisje gehuurd op park “Lommerbergen” van Landal Greenparks. Een mooi park en voor hulphonden erg geschikt. Hulphonden mogen daar overal komen, behalve in het zwembad. Quincy ging dus ook mee naar het restaurant en we kregen dan ook nog een plekje waar Quincy rustig kon liggen. We hebben wel steeds van te voren gemeld dat we een hulphond mee zouden nemen. Quincy heeft zich geweldig gedragen in de vakantie, maar vond niet alles leuk. Vooral de plaza (een soort pleintje waar alle winkeltjes en restaurant samen komen) vond ze verschrikkelijk. Ze weigerde daar te lopen en ging bij de ingang plat op de buik liggen. We probeerden haar met allerlei brokjes en ander lekkers te lokken, maar ze vertikte verder te lopen.  De eerste avond liep ze wel mee. Het enige wat wij kunnen bedenken waarom ze later zo bang was, is dat ze waarschijnlijk erg geschrokken is van grote goudvissen waar we naar hebben staan kijken. Ook trappen vind Quincy eng, vooral als ze naar beneden moest lopen. Hette heeft zijn sterke armspieren veel moeten gebruiken in de vakantie.

 Al met al een warme, maar heerlijke vakantie, voor ons maar ook voor Quincy. Een echte hondenvakantie. 

 

 

 

 

 

nick en Simon  (15 mei 2008

 

Met Gietta zijn we naar een concert van het Volendamse duo Nick en Simon geweest

 

Sinds we anderhalf jaar geleden deze tweejongens voor het eerst hoorden zingen op een bijeenkomst van Stichting Hulphond, is vooral Diederika helemaal fan. Gietta was al redelijk aan de harde muziek gewend, want de c.d’s worden regelmatig gedraaid tijdens de autoritten naar Assen (trainingen hulphond) en Diederika zingt dan altijd luidkeels mee.

We hadden plaatsen besproken in de Harmonie in Leeuwarden, waar we alle medewerking kregen om een goed plaatsje uit te zoeken, waar ook voor Gietta plaatswas om te liggen. Omdat ik zelf niet in een rolstoel zit is een aangepaste plaats niet nodig, maar het is wel fijn wanneer andere mensen geen last hebben van Gietta en vooral dat Gietta lekker kan liggen.

We hadden een hoekplaats op het balkon en voor Gietta was er volop ruimte om op de trap te liggen

 

Het was een geweldig mooi concert, wat hebben die jongens gouden stemmen, maar echt kippenvel Sinds we anderhalf jaar geleden deze tweejongens voor het eerst hoorden zingen op een bijeenkomst van Stichting Hulphond, is vooral Diederika helemaal fan. Gietta was al redelijk aan de harde muziek gewend, want de c.d’s worden regelmatig gedraaid tijdens de autoritten naar Assen (trainingen hulphond) en Diederika zingt dan altijd luidkeels mee.

We hadden plaatsen besproken in de Harmonie in Leeuwarden, waar we alle medewerking kregen om een goed plaatsje uit te zoeken, waar ook voor Gietta plaatswas om te liggen. kreeg ik van Gietta. Het geluid van zo’n concert is behoorlijk hard, zeker voor een hond en dan ook nog klappende en joelende mensen. Maar Gietta heeft zich nergens iets van aan getrokken en lag mooi naast mijn stoel op de trap. Ze was tevreden met zo nu en dan een kriebel achter haar oren. Ook nu, net als bij de musical van Ciske, veel leuke reacties van de andere mensen toen ze zagen dat er een hond in de zaal zat.

Ik ben echt super trots op Gietta, dat ze zo gesocialiseerd is dat we haar dus echt bijna overal mee naar toe kunnen nemen. Omdat bij Gietta de jachtpassie nogal sterk aanwezig is zal ik haar niet zo snel mee nemen naar een dierentuin of kinderboerderij, daar doe ik haar echt geen plezier mee maar als het moet durf ik zelfs dat met haar aan.

 

 

Wij zijn met Gietta naar de musical geweest.

 

(5 april 2008 )

Omdat we kaartjes hadden gewonnen voor de musical Ciske de Rat (en vooral omdat we van musical houden) gingen we met Gietta naar Apeldoorn. Een hulphond zich moet overal netjes kunnen gedragen, ook in het theater. Wel eerst even gebeld om te vragen of hulphonden welkom waren in het theater, maar dat was gelukkig geen probleem. 

De lange reis in de auto was voor Gietta geen probleem, ze is gek op auto rijden. Het enige probleem in de auto is dat Gietta erg blaft als we andere honden tegen komen. Maar op de grote weg heb je daar meestal geen last van.

Eenmaal bij het theater aangekomen moesten we in de hal nog even wachten tot de zaal open ging. Voor ons erg prettig want zo kon Gietta even aan de andere omgeving wennen (even wennen aan de geluiden en de geuren).

Omdat we de kaartjes hadden gewonnen konden we geen voorkeur uitspreken over de zitplaatsen en dat was jammer. Normaal vraag ik altijd om een hoekplaats, zodat de hond voldoende ruimte heeft om te liggen. Nu zaten we ergens midden in de rij, niet erg handig, maar wel te doen. Gietta heeft heerlijk onder de stoel van Diederika en Hette gelegen.

Het was een erg mooie musical wij hebben genoten. En Gietta? Gietta heeft de hele voorstelling liggen slapen onder de stoel en in de pauze waren de mensen verbaasd dat er een hond onder de stoel vandaan kwam, ze hadden haar nog niet opgemerkt. Een compliment voor Gietta dus!

Na de voorstelling kwamen we Sjoerd Pleijsier tegen. Sjoerd speelde mee in de musical, maar is beter beken als Simon Stokvis uit de serie “Toen was geluk heel gewoon”. We hebben gevraagd of hij met Gietta op de foto wou en dat wou hij wel. Leuk voor later. Het was erg druk en Gietta vond het maar raar zo’n vreemde mijnheer die haar vast hield en dat is op de foto wel te zien.

Een geslaagde avond en voor onze Gietta